O Gran Burato

Todo comezou no 2002, cando o famoso petroleiro Perstige afundíase en augas galegas manchando toda a costa de chapapote e petróleo. Afundíuse a 250 km das costas de Galicia, facendo este recorrido:

Imaxe: http://www.cedre.fr/

Anos despoís, o Consello Superior de Investigacións Marítimas (CSIC) levou a cabo un traballo centífico para determinar os riscos xeológicos na zona do afundimento. Este proxecto denominouse ERGAP, e nel participaron o Instituto de Ciencias do Mar de Barcelona, o Instituto Xeolóxico e Mineiro, as Universidades de Vigo e Cádiz e o Instituto Español de Oceanografía.

Foi a mediados do 2007 cando nese traballo científico atoparon o maior cráter de orixe gasista do mundo. Parece ser, según os científicos, que se orixinou a partir dunha explosión de gas fai varios miles de anos.

O Gran Burato atópase nin máis nin menos que a unos 1700 metros de profundidade e aínda non se sabe se paga a pena tanto esforzo polo que poida haber. Medio millón de euros despoíos, tan só sabemos que os primeiros indicios permitirían confirmar a presenza de gas, susceptible de explotación comercial. Pero, ¿será rentable a sua explotación? Esto teno que decidir a petroleira. En principio, o traballo dos científicos está orientado a lograr datos que atraigan á inversión de capital privado (Petrobas ou Exxon son as únicas que parecen ser quenes de extraer gas a esa profundidade)

En todo caso, este é un tema que vai para longo. As petroleiras, tecnolóxicamente, non serían capaces de chegar a esa profundidade ata dentro de dúas décadas. Aínda que os científicos queren sinalar que encontrar Gas no Gran Burato sería un empuxe moi forte para Galicia xa que xa non tendríamos que mercalo fora, pero que en ningún caso non convertiríamos nunha Arabia Saudi.

Comentar no foro: http://www.forodevigo.es

 

Fontes:

http://www.xornal.com/artigo/2010/02/05/unknown/galicia-lanza-busqueda-tesoro-gran-burato/2010020523394200461.html

http://www.atlantico.net/noticia/115520/gran/burato/

http://www.lavozdegalicia.es/dinero/2009/12/21/0003_8185698.htm

http://www.genciencia.com/geologia/el-csic-estudia-los-riesgos-geologicos-de-la-zona-donde-se-hundio-el-prestige

La tristeza de un hospital



La tristeza de un hospital, originalmente cargada por soyceltista.

Luces tenues, pasillos vacíos, no hay ventanas la exterior. Encerrado en un laberinto.

Islas Cies al Sol



Islas Cies al Sol, originalmente cargada por soyceltista.

Nin tan siquera os avisos sobre un forte temporal, mermou ó rapaz para ir a xogar no patio. Nel non tiña onde protexerse da choiva, pero non pensaba neso. Agora mesmo só tiña ollos para xogar no patio co seu balón. Baixo a chuvia, de noite tan só iluminado pola naranxa luz dunha farola, un neno dáballe patadas a un balón.

La familia

Esto é imparable, rapaces xa foi noiteboa, xa é nadal, falta fin de ano e os reis magos. Non hai volta atrás, o espectáculo xa comenzou. Unha tras outra veñen xuntas todas as festas.

E a min non me gusta o nadal. Non me gusta, é sinxelo:  comidas familiares coas mesas ata os topes de comida. E mira, que non me gusta comer rodeado de tanta xente. Non é por nada, pero prefiro algo máis íntimo só con familiares cercanos, e punto.  O os mobiles apagados.  É horrible ter unha interrupción cada dous minutos só porque alguén recibe unha sms e ten que ler a frase graciosa da noite.

Pensando

Menudo lío hai montado ahí fora coas Caixas. Os socialistas de Vigo que non, os socialistas de Coruña que si ¡miña nai querida! Eu  a  única fusión que teño pensado facer nestas datas é coa miña moza baixo os farrapos da cama. ¡Ahí si que acadamos un consenso rápidamente!

Por certo quero mandar un saúdo a toda a xente que entrou nesta páxina pensando que tiña algo que ver coa feria Vigolandia do IFEVI. Mensaxe para eles: AQUÍ NON É.

Fin de ano na Porta do Sol

¡Quero un fin de ano na Porta do Sol! Quero que monten un reloxo detrás do Sireo e ver á praza chea de xente de festa. Quero que os locais do centro estén a reventar de xente dende as 23.00 da última noite do ano!!

Pescando

Pescador en el Nautico

Viento

El viento que aparece por la noche, diablos, que haces más ruido por la noche que por el día. Claro, cuando por la noche nadie te ve, aprovechas para jugar con nosotros.  ¡Maldita sea!

No son fantasmas, no es un ladrón descuidado que me tira la vajilla. Eres tu, golpeando mis puertas y haciendo que mi balcón parezca la entrada del Embassi a las 2 de la madrugada. Déjame en paz, ¡tio!  o llamaré a los truenos y a la lluvia, que al menos ellos no me asustan con sus movimientos tapados bajo la sábana de la oscuridad.

Vitraface

Últimamente he estado pensando sobre las redes sociales de internet y su paralelismo en la vida fuera de internet. En las redes sociales pones lo que haces cada día, lo que opinas de algunas cosas, hablas más o menos con la misma gente todos los días (aunque no los conozcas en persona) subes fotos, las comentas, etc…

Si un Vitrasa fuera con el facebook o el tuenti todos nos subiríamos con un álbum de fotos bajo el brazo y se lo enseñaríamos a los demás pasajeros, que harían comentarios sobre las fotos, se hablaría de cualquier tema con cualquier persona del autobús, jugaríamos a juegos todos juntos… Esas personas con las que te cruzas todos los días dejarían de ser desconocidos.

Y sin embargo preferimos que caiga la noche y encerrarnos en nuestros ordenadores para hablar con la gente en vez de hacerlo cuando la tenemos a la cara.

Todos los días me encuentro con la misma gente por la calle cuando voy de camino al trabajo. Yo siempre las observo y pienso, coño, que llevamos años viéndonos todas las mañanas, ya podríamos empezar a saludarnos.

Maleducados.

Seguir

Get every new post delivered to your Inbox.

Únete a otros 306 seguidores